Lulluby of a Dragonfly

"Ονειρα δεμενα

με χρυση κλωστη

απ'τα κρυσταλινα φτερα μιας λιβελουλας"

-Ξεχασες κουκλιτσα

πως οι λιβελουλες ζουν

μοναχα για μια μερα?

***

Και πως να αντεξουν τουτο το βαρος

τοσων ονειρων...

Μη κλαις λοιπον

που εμεινες αγκαλια

με το ξεριζομενο φτερο

να ψαχνεις που πηγαν τα ονειρα

***

Ηταν το τιμημα

για να πεταξεις..

εστω και για μια μοναχα μερα..

Sinnombre....

"Παμε να παιξουμε στο βαλτο?" με ρωτησε ο Pierro

Φυσικα απο το στομα του δεν βγηκε ουτε μια λεξη καθως ηταν ενας μαθητευομενος μιμος και ειχε παρει τον ιερο ορκο σιωπης των μιμων...παρ'ολα αυτα παντα καταλαβαινα διχως αμφιβολια τι μου ελεγε ζωγραφιζοντας στον αερα..

Το δασος ειχε σκεπασει τη γυμνια του μ'ενα χρυσoκοκκινο μανδια καμωμενο απο τα πεσμενα πλατανοφυλλα,και θυμιζε εκεινο το οκτωβριανο απογευμα που τον ειχα πρωτοσυναντησει, καθισμενο πλαι στα σκουριασμενα καγκελα του παλιου νεκροταφειου...μια ασπρομαυρη φιγουρα που εφτιαχνε χαρτινα μαυρα ροδα και συζητουσε με το μαυρο γατο του,τον Algo..

Εκεινη τη μερα ηταν που γνωρισα την Sinnombre την κουκλα -ονομα που της εβγαλε ο Pierro,καθως εκεινη παντα αρνιοταν να μας πει το ονομα της-. Την βρηκαμε μισοπνιγμενη απο τα νερα του βαλτου να κολυμπα γυμνη, διχως ουτε καποιο ρουχο ή καποια φανταχτερη φορεσια..

Το μοναδικο της στολιδι ηταν τα τεραστια μελαγχολικα γυαλινα ματια της κι ενα ασημενιο αιωνιο δακρυ στο μαγουλο..Στο λευκο της κρανιο ειχε χαρτογραφημενη τη Θλιψη,τον Πονο και τον Φοβο.Καποτε την ειχε ρωτησει ο Pierro γιατι κλαιει...κι εκεινη του απαντησε μ' εκεινη τη ψιθυριστη πορσελανινη φωνη της "γιατι καποιος πρεπει να το κανει.."

Πηρα το θαρρος και ρωτησα την κουκλα αν ηθελε να γινει η Φιλη μου και η απαντηση διεσχισε σαν λευκη νεφελη τα γιαλινα ματια της..

"αν αυτο ειναι που θες" αποκριθηκε

Τα χρονια περνουσαν διχως να αφηνουν ιχνη πανω σε μενα, τον Pierro, τον Algo και την Sinnombre...φτιαχναμε παιχνιδια στις οχθες του βαλτου, μεσα στα αδεια κλουβια απ' τα λιονταρια, και πλεκαμε ιστοριες στους κισσους που στολιζαν τα μαυρισμενα μαρμαρα στο παλιο νεκροταφειο

Ενα βροχερο απογευμα καποιου Μαρτη αποχαιρετησα τους καλους μου φιλους..ο Pierro εκλαψε, και τα δακρια του ηταν γιοματα απο ασπρομαυρα ουρανια τοξα..μα με επισκεπτοταν συχνα φερνοντας μου παντα ενα λευκο ροδο και χαριζοντας μου μερικα απο κεινα τα δακρια που μουσκευαν σαν βροχη το χωμα και εφταναν κοκκινα ρυακια στο μετωπο μου.Ο Algo ερχοταν καθε που βραδιαζε διχως φεγγαρι και πιαναμε κουβεντα με τις κουκουβαγιες,τις νυχτεριδες και τους κισσους...μου γνωρισε και μια καλη του φιλη,την Αrania,μια μικρη αραχνη ξακουστη μοδιστρα του δασους, που μου εφτιαξε αυτο εδω το φορεμα που βλεπεις-ναι ειναι κομψοτεχνημα το ξερω...

Μοναχα η Sinnombre δεν φανηκε ποτε...ρωτησα καποτε τον Pierro για 'κεινη μα δεν μου απαντησε-ισως και να μην μ'ακουσε ποιος ξερει....Ο Αlgo απεφευγε να μου απαντησει οποτε τον ρωτουσα..μοναχα ενα βραδυ που το γεματο φεγγαρι ειχε κρυφτει πισω απ'τις σκιες του δασους μου ψιθυρισε...."γυρισε πισω στο βαλτο..την ειδα μια φορα μοναχα που κολυμπουσε πλαι σ'ενα νεκρο ψαρι-κλοουν"

Συρθηκα μεχρι τον βαλτο το ιδιο κιολας βραδυ,σκιζοντας αθελα μου την ομορφη φορεσια που με τοσο κοπο ειχε πλεξει η Αrania...μα δεν μπορουσα να αφησω την μονακριβη μου Φιλη εκει.Σταθηκα στην οχθη και φωναξα το ονομα της

"Sinnombre!Sinnombre!"

Ο βαλτος ανασαλεψε"Ποιον ζητας?"με ρωτησε μ'εκεινη την ενρινη φωνη του

"Την κουκλα μου"του απαντησα"την Sinnombre!"

"Δεν ζει κουκλα μ'αυτο το ονομα εδω"μου αντιγυρισε

"Μα ειναι εδω!το ξερω πως ειναι εδω!σε παρακαλω..φωναξε την..πες της πως τη ζηταω"

Ο βαλτος μουρμουρησε κατι σπαζοντας φουσκαλες στην επιφανεια πριν βυθιστει ξανα στον πατο του. Συνεχισα να φωναζω το ονομα της μ'οση δυναμη μπορουσαν να αντεξουν τα στηθη μου..η φωνη μου ειχε ραγισει..θα'βαζα τα κλαματα αν δεν ηξερα πως δεν μπορουσα πια να κλαψω..

Καποτε ο βουρκος αναδυθηκε απο το βυθο και αποκριθηκε "Αυτο που ψαχνεις δεν ειναι εδω. Δεν εφυγε ποτε απο διπλα σου"

"Η Sinnombre?"τον ρωτησα χωρις να καταλαβαινω ακριβως τι εννοουσε

"Η κουκλα που εσυ λες Sinnombre βρισκεται θαμμενη στο χωμα πλαι σου"απαντησε και βυθιστηκε ξανα στη σιωπη του

Καθως γυρισα την πλατη να επιστρεψω πισω στο μνημα μου ακουσα για τελευταια φορα τη φωνη του βαλτου που μου ειπε

"-και δεν την λενε Sinnombre...το ονομα της ειναι Leucemia......"

[imagina]

-dedicado a una amiga sin nombre y una amiga desconocido Victoria Frances-

Για ενα μοναχικο δακρυ..

Αστειο θαρρω αυτο που μου συνεβει αποψε το βραδυ

ετσι οπως καθομουν ενιωσα ενα δακρυ

να κυλα αηχα στο μαγουλο μου

ουτε απο θλιψη ουτε απο χαρα

απ'το κενο..

Μα τ αφησα να σταξει τον υγρο του δρομο

κι ας μην ηξερα το γιατι

θα'ξερε εκεινο...

Ποσο αντεχεις?...

Κρατα με σφιχτα

σαρκα τη σαρκα

Νιωσε τον ιδρωτα να κυλα

σταγονα τη σταγονα

Μετρα τις ανασες

μια κι αλλη μια

...

Για μια στιγμη στο απειρο

μπορεις να με κρατησεις

να με νιωσεις

να με μετρησεις?

Οπως τα βογκητα

που σταζω στο προσωπο σου

μπορεις να με τραγουδησεις?

Στο σωμα μου

μουσικη να παιξεις

τα δαχτυλα σου

τρεχοντας στο γυμνο μου στηθος

να με συνθεσεις?

Μπορεις να με δεις

στα ματια βαθεια να με καρφωσεις

σαν Αληθεια πορνη

που πουλιεται διχως ντροπη

να μ'αντικρισεις?

Σαν τσιγαρο να με φουμαρεις

στριφτο και αφιλτρο χαρμανι

να κατεβαινω στο λαιμο

και να σε καιω

σα γλωσσα φιδιου

να ζωγραφιζω πανω στο στρενο σου

τεχνη γκροτεσκα?

Στο ποτηρι να με πιεις

γουλια που καιει

οπως η σαρκα αυτη

που αγγιζει

τις ακρες των υγρων χειλιων σου?

αλκοολ να σε μεθησω

μεχρι στα σοκακια να περπατας

επαιτης της Ουσιας

και σκλαβος τυφλος της Αληθειας?

Πες μου στ'αληθεια..σ'αυτη τη στιγμη στο απειρο..

..ποσο βαθεια μπορεις να δεις?...

Αναμεσα στων λεξεων τη χαση...

Στον λιγμο μιας καταρας ετσι θα σε πνιξω

να μη βγεις...να μην πεις..να μην ακουστεις...

Σκασε!μη μιλας....τη γλωσσα θα σου κοψω

ναι στη μεση σαν την οχια!

Σε ενα στιχο θα σε δεσω

με το μολυβι θα σε φιμωσω..

θα σε τραγουδισω φτυνοντας μουσικη

θα σε ζωγραφισω..να στοιχειωσεις το χαρτι

οχι εμενα..

Μη πας να μου κρυφτεις!

ΕΛΑ 'ΔΩ!

Απο το λαιμο θα σε πιασω μικρη καργιολα

Θα στραγγιξω τη φωνη σου..σταλα τη σταλα

ωσπου μοναχα η σκια σου ν'απομεινει

Κι απ'την αποσταξη μαυρο μελανι

σαν τη σουπια ετσι κι εσυ

Σε βελονα χρυση θα σε κεντησω

στο πελμα μου επανω..

Σε καθε βημα μου να σε πατω...

Καταραμενη φωνη!...

Βγες απ' το μυαλο μου!!!....

psychosis...

Μ'ενα κομματι χαρτι καιω τα δαχτυλα μου

με τη μυτη μιας πενας χαρασω αυλακια σκεψεις στο σωμα μου...

απο μεσα να χυθει το μελανο μου αιμα..

Φτυνω χολη να αναμιξω με χρωμα..

να βουτηξω τα σπασμενα μου πινελα στο πορφυρομαυρο μελανι

Σου ζωγραφιζω μια κραυγη..

τετοια που να ραγισει το τωρα σου...να σε καταπιει

Μπηγω τις λεξεις βαθεια μεσα στα σωθηκα μου

ανοιγω το στρενο και σου παιζω μουσικη με τα κοκκαλα μου

Τετοια που να κανει τη καρδια σου να χασει το ρυθμο της

Στραγγαλιζω την ανασα σου μεχρι να σταξει απο μεσα τη ψυχη σου

να την ρουφηξω και να αναβλησει απο το ανοιχτο μου στερνο καπνος...

Κι υστερα σε σβηνω..σαν καυτο τσιγαρο σε λιωνω στο μπρατσο μου..

ωσπου η μυρωδια της σαρκας να αποτυπωθει στο μυαλο σου

Τωρα μπορεις να αποχωρησεις...

(ακομη κι αν με πεθαινει που σε χανω)και αντε και γαμησου!

Τιποτα (#4)

..Τι συζητησαν? και να σου ελεγα δεν θα 'χε σημασια…Ποσο εμεινε? Ουτε αυτό εχει σημασια… Τι του εδωσε ο γερος…αν του εδωσε….Καμια απόλυτως...........Τι εχει σημασια?..

οτι καποτε αυτος ο "παλαι ποτε δον κιχωτης" αλλαξε τη ζωη μου….τιποτα…

-μεσα στο- Τιποτα (#3)

...Μπαινοντας μεσα στο δωματιο αφηνεις πισω σου μια φιδογυριστη σκαλα που σε ανεβαζει στο επανω δωματιο…κοιτας στα αριστερα και βλεπεις ένα τζακι να σιγοκαιει και πανω στο σιδερο τη μαυρη τσιγκινη κατσαρολα με κατι μεσα της που βραζει….

Στο εδαφος μπροστα,ένα μεγαλο ανετο μαξιλαρι που’χει πανω του ένα κεντητο ριχταρι..λενε πως το’χε παρει ο ιδιος ο γερος σ’ένα από τα ταξιδια που κανε…χαμενος σε μερη που κανεις ποτε δεν σκεφτηκε να παει..ή εμαθε πως υπηρχαν….εκει θα κατσεις εσυ…

Στα δεξια ένα χαμηλο τραπεζι με κομμενα επανω του διαφορα φυτα και βοτανα αλλα γνωστα και αλλα αγνωστα..μανηταρια σε περιεργα χρωματα και σχεδια και μανδραγορες.. λιγο πιο διπλα ένα μπολ μ’ένα ξυλινο γουδι αφημενο μεσα…

Πισω στο τοιχο κοντα στο φιλιστρενιο παραθυρο ένα μικρο ξυλινο ραφι..πανω του ένα μπουκαλι από καποιο παλιο ποτο που’πινε ο γερος..τι ηταν δε φαινεται πια απ’ το κερι που λιωνει στο στομιο του….διπλα ένα γυαλινο δοχειο μ’ένα περιεχομενο αγνωστης φυσης τοσο σε σενα…οσο και σε παρα πολύ κοσμο… και ένα μικρο σκαλιστο κουτι…κλειστο..

Κατω από το ραφι..στο πατωμα είναι ένα τεραστιο μπαουλο με μπρουτζινα χερουλια και λαβη και ένα καποιο σχεδιο επανω..ξεβαμμενο από τα χρονια..

Απεναντι στα αριστερα σου, πλαι στο τζακι..η κουνιστη ξυλινη πολυθρονα του γερου…. Με μια ξυλογλυπτη μπορντουρα γυρω από το μαξιλαρι που καταληγει στα μπρατσα της πολυθρονας…εκει καθεται ο γερος….»

-κατι απο- Τιποτα (#2 1/2)

...Δεν εχει σημασια να σου πω την ιστορια του γερου….ναι, είναι μεγαλη.. Ουτε εχει σημασια τι θα σου πει ο γερος..μπορει να μη σου πει τιποτα…μπορει να σου πει ιστοριες..μπορει να κερασει και να σ’ αφησει να του πεις εσυ…μπορει και να σε διωξει……ή να σε φιλοξενησει…

Μοναχα για έναν ανθρωπο ειχα ακουσει καποτε που’ χε μεινει με το γερο…ποσο καιρο?δεν εχει σημασια..ο γερος ποτε δεν τον εδιωξε ουτε τον κρατησε..καθησε εκει μεχρι που ο ιδιος σηκωθηκε μια μερα κι εφυγε χωρις να ξαναγυρισει ποτε…..για που?για το πουθενα…ουτε αυτό εχει σημασια…

-κοιτωντας το- Τιποτα (#2)

...Προχωρωντας το πετροχτιστο μονοπατι παρατηρεις το καπνο που αναδυεται από τη στρογγυλη της καμιναδα..-καλο σημαδι ..κατω από την ομπρελενια σκεπη του μανιταριου, το ματι σου πεφτει στα ξυλινα υποστυλωματα δεξια και αριστερα σου και το μικρο παραθυρακι στη κορυφη του….οχι ο γερος δε δεχεται φιλοξενουμενους ετσι απλα….το δωματιο αυτο αν το χρησιμοποιησεις θα’σαι από τους λιγους εκλεκτους..

Το ματι σου πεφτει στο κατω παραθυρο της καλυβας….μεσα από το φιλιστρινι ένα φως κεριου αχνοφαιει …τοτε μπορεις να ξερεις….. σε περιμενει..

Μπροστα από τη πορτα, στεκεσαι λιγο και παρατηρεις την ξυλογλυπτη καμαρα της και το αχνο φως του κεριου της γυαλινης λαμπας,οπου μεσα στην σιδερενια της θηκη καιει διακριτικα από πανω σου, καθως ολογυρα νυχτωνει …αντιλαμβανεσαι το παιχνιδισμα των σκιων στους κορμους της πορτας μεσα στους ροζους και τα βαθουλοματα του ξυλου..

Κοιτας για μια στιγμη το μπρουτζινο χερουλι…και χτυπας……

-καποτε στο- Τιποτα (#1)

...«Φτανεις στο δασος κατά τη δυση, χωρις να ξερεις πως θα βρεις το σπιτι του…ισα ισα..αν πραγματικα θες να το βρεις τα βηματα σου θα σε πανε μονα τους…

Προχωρας μεσα στη βλαστηση μεχρι που μπροστα σου ορθωνεται ένα μανηταρι ισο με το μεγεθος ενός δεντρου… πολλοι λενε πως είναι δεντρο αλλα όχι είναι μανιταρι..το ειδος του?δεν εχει σημασια….κανεις ποτε δεν εμαθε..ουτε και εχει ποτε βρεθει αλλο παρομοιο..

Μπροστα σου μια ξυλινη πυλη απο κορμους δεμενους με σκοινι…παρατηρεις πως στα δεξια το σκοινι εχει λιγο λυθει και χασκει… μεσα στα χορτα χαρασεται ένα μονοπατι από μαυρα βοτσαλα που στο φως της τελευταιας αχτιδας γιαλιζουν σα φολιδες της ραχης καποιου μαυρου δρακου…

Προχωρας στο μαυρο μονοπατι μεχρι που στα αριστερα σου βλεπεις ένα αυτοσχεδιο γραμματοκιβωτιο με το μονογραμμα του…το σημαιακι κατεβασμενο..εχει παρει τα γραμματα του για σημερα..δεν ειχε κατι να απαντησει…

Συνεχιζεις στο δρομακι μεχρι που το βοτσαλο γινεται πετρα…. χαρασεις τα βηματα σου στο πετρινο μονοπατι προς τη καλυβα..